Nieuwsbrief 44 - april 2011
Lodwar Kenya
Beste allemaal
We zijn half maart weer teruggekomen uit Lodwar. Vanaf begin januari hebben we weer gewerkt in de projecten.
Nu echter in een adviserende functie en niet meer als de coördinatoren. Dat is natuurlijk wel even wennen.
Ook was het erg wennen aan de hitte. Veertig graden rond het middaguur was heel gewoon.
Alles is erg droog en het tekort aan voedsel wordt steeds meer voelbaar.
In de projecten hebben de twee nieuwe coördinatoren goed werk gedaan.
Er zijn natuurlijk altijd zaken
waar je over kunt discussiëren, maar over het algemeen hebben ze adequaat gewerkt. De uitgaven waren goed bijgehouden en alles,
wat de bank betreft, was in de boeken terug te vinden.
Bij het Ewoi kantoor zag de groentetuin er goed uit en de eerste tros bananen was een feit
Onze taak in de projecten was ondersteunend. Ook zaken die waren blijven liggen en die in het begin van dit jaar moesten worden afgewerkt
hebben we opgepakt, zoals reparaties, verslagen maken en gesprekken voeren met de sponsors.
Terres des Hommes kwam op bezoek en zoals het hun gewoonte is hebben ze zich goed verdiept in allerlei zaken wat het internaat en de school betreft.
Zij spreken zowel met de kinderen als ook met de medewerkers en de leiding. Op deze manier krijgen zij een goede indruk van het geheel.
Het was een plezierig bezoek wat de gehele dag in beslag nam.
We hebben ervaren dat de huidige medewerkers de projecten zelfstandig voort kunnen zetten met hulp van de deskundigheid van het diocese Lodwar.
Met een voldaan gevoel zijn we half maart weer naar Nederland teruggegaan.
Bisschop Harrington.
Begin maart, net voor ons vertrek, hoorden we dat vanuit Rome bekend werd gemaakt dat de hulpbisschop, Dominic Kimengich, benoemd is tot bisschop van het diocese Lodwar. Bisschop Patrick Harrington is ruim tien jaar werkzaam geweest in het Diocese Lodwar. Hij heeft veel werk verzet zowel op organisatorisch, sociaal als pastoraal gebied. Hij kan nu van een welverdiende rust gaan genieten.
Ziekenhuis.
Zorg voor gezondheid is nog steeds een groot probleem. Behalve de gangbare vaccinaties worden de jonge kinderen nu ook ingeënt tegen longontsteking. Maar de zorg voor allerlei andere ziekten laat nog veel te wensen over.Een voorbeeld: Jane Rose, onze hulp, die al twaalf jaar bij ons is geweest, kreeg een telefoontje van haar zus dat deze op weg was naar het ziekenhuis met Jane's dochtertje, Benta. van 15 maanden.
Waarschijnlijk een acute aanval van malaria. Toen Jane bij het ziekenhuis aan kwam was haar zus met de kleine al gearriveerd. Het kind hing meer dood dan levend op de rug van haar tante.
De dokter verwees hen naar het lab voor een malaria test. Daar aangekomen vonden ze een lange rij wachtenden liggend, zittend en staand voor de deur. Er waren wel werkers in het lab, maar geen van de wachtenden werd naar binnengeroepen.
Jane Rose, niet bang, ging naar binnen en vroeg om hulp, maar ze werd weer naar buiten gestuurd. Na enkele uren wachten dropen de meeste mensen af en gingen ten einde raad naar een prive-kliniek in de stad om daar hulp te vragen.
Deze klinieken zijn erg duur en de eigenaren zijn meestal degenen die in het ziekenhuis een baan hebben als arts, verpleegkundige of anderszins.
Uiteindelijk is Janerose met haar kind ook naar een prive-kliniek gegaan waar d.m.v een bloedtest,
binnen enkele minuten werd vastgesteld dat hier malaria de boosdoener was.
Medicijnen werden voorgeschreven en een injectie werd meteen gegeven. Dit alles kostte 700 shilling. Jane had maar 500 bij zich maar beloofde dat ze de volgende dag de 200 shilling zou brengen als het kindje terug kwam voor de volgende i njectie. Dit werd geweigerd. Zij kreeg de broodnodige medicijnen niet mee, eerst moest het geld gebracht worden.
Omdat de kliniek dicht ging was het niet mogelijk dat te doen dus het ernstige zieke kind moest wachten op de medicijnen tot de volgende dag. De hele nacht had het kind diaree en braakte. Mede dank zij de ORS, die Janrose nog in huis had, is het kindje de nacht doorgekomen. De volgende dag heeft ze de medicijnen gehaald.
Deze ervaring laat maar weer eens zien dat geld geven aan de regering voor gezondheidszorg, niet altijd de oplossing is van problemen. Als gevolg van malaria sterven nog steeds heel veel mensen. In de stad zien we regelmatig mensen lopen met een afwijkend gedrag, dat vaak het gevolg is van een hersen malaria. Goede zorg, die op tijd gegeven wordt, is in deze heel belangrijk.
Mary, een dankbare cliënt
In een van onze vorige nieuwsbrieven hebben we geschreven over een vrouw die een tropische infectie aan haar been had, waardoor haar been geamputeerd moest worden. We vonden een weldoener die deze operatie heeft betaald.
Na een ziekenhuis opname van enkele weken was de vrouw zover opgeknapt dat zij weer naar huis kon. We bezochten haar en wat bleek, zij loopt met haar twee krukken als een kievit, is weer aan de slag met het maken van bezems en ze heeft volgens haar, een verjongingskuur ondergaan. De maatschappelijk werkster vroeg haar wat zij zou willen zeggen aan degene die de medische behandeling mogelijk heeft gemaakt.
Hier volgt de brief met het antwoord van Mary:
Dear Sponsor.
Greetings from Mary Ekai a client of Ewoi Programme. I am so much happy for the change you made in my live from a lot of pain to happy live.
I was really suffering from a lot of pain I had no sleep, every night was like day time for me. I had lost hope.
Several times I visited the hospital, a lot of money was told to bring. I had nothing.
I was only seeing how live was difficult to a poor lady like me.
Really God is for everybody. Every Sunday I could crawl to the church.
One Sunday a lady from Ewoi programme came with the priest for the mass.
After the mass she talked to old people and about the responsibility of the relatives and the importance of the old.
I was surprised to see a young Turkana lady talking like that. I raised my hand, she came closer and I showed my leg.
She was too surprised to see my big leg. She only asked if I had relatives. I told I have one daughter and one son.
After two days she came to my home to talk with my relatives and they agree to help me immediately.
I was taken to the hospital.With three weeks I was changed, I got amputation. I had no pain again, was happy and even I look young.
After that I went home.
May God bless you all for what you did to me.
Thank you very much.
Your
Mary
Jaarverslagen
De Ewoi jaarverslagen zijn weer opgesteld. De kosten van het programma zijn hoger dan in 2009. Dit komt omdat er meer activiteiten zijn geweest en ook de salarissen met 10 % zijn verhoogd in 2010. Vooral de workshops brengen veel kosten met zich mee, maar omdat het een zinvolle zaak is gaan we hier wel mee door.Hopelijk is de sponsor die deze work shops financieel steunt, bereid dit na juli 2011 voort te zetten. Een nieuwe aanvrage zal hiervoor worden ingediend.
Transport in St Luke's home for the deaf.
De maatschappelijk werker moet veel bezoeken afleggen, daarbij gebruikt hij een fiets. Omdat de werkdruk te groot werd moesten we op zoek naar efficiënter vervoer. Een motor was de oplossing. Deze hebben we besteld, maar omdat de motor vanuit Nairobi moet komen moest er enige weken gewacht worden tot de vrachtwagen van het diocees deze mee kon brengen.In 2009 zijn we begonnen met het sparen voor een auto voor het internaat. Van verschillende personen en instanties hebben we een bijdrage ontvangen. Jammer was echter het dat Miva onze aanvragen niet honoreerde. Hier hadden we eigenlijk wel op gerekend. Volgens de brief was de oorzaak een tekort aan inkomsten bij Miva.
Een advies van hun was om het een andere jaar nog maar eens te proberen. Daar we niet het idee hadden dat de financiële situatie voor Milva beter zou worden hebben we verder geen aanvragen meer ingediend.
We hebben nu van de ontvangen middelen een goede tweede hands auto gekocht. Met deze auto kunnen we goederen vervoeren en kunnen kinderen ermee naar het ziekenhuis worden gebracht. De assistent coördinator is verantwoordelijk voor deze auto en zij heeft ook het rijbewijs. Dank aan allen die de aanschaf van een auto hebben mogelijk gemaakt.
Registratie van de school "St Bernadette primary School for hearing impaired"
door de overheid zal worden bekostigd. Dat betekent een stap voorwaarts in het onderwijs aan dove kinderen. Er is aan de school een headmaster en een adjunct benoemd. Ook heeft men beloofd dat er meer gekwalificeerde docenten zullen komen. Jammer dat er niet bij aangegeven is wanneer dit precies zal gebeuren. Maar hoop doet leven.
Terre des Hommes
Zoals we in de vorige nieuwsbrief hebben aangegeven zijn de belangrijkste sponsors van St. Luke's home for the deaf Terres de Hommes en Stichting Vrienden van Effatha (SVE). Door de bezuinigingen wordt Terres des Hommes flink gekort op de bijdragen van de overheid. Terre des Hommes heeft dat voor twee jaar hun bijdrage voor het internaat gegarandeerd is. Daarna zal de financiële situatie weer worden bekeken.We zijn blij dat "Vrienden van Effatha" heeft toegezegd om het internaat de komende jaren te willen blijven steunen. We blijven vertrouwen hebben in de toekomst.
Bezoek vanuit Lodwar.
Twee medewerkers van de programma 's komen in april voor een maand naar Nederland. Agnes, coördinator van het Ewoi programma en Tata, de assistent coördinator van het internaat voor dove kinderen.Ze komen om ervaringen op te doen, maar ook voor fondswerving, speciaal voor het ouderenprogramma. Fijn dat medewerking en hulp is toegezegd door scholen en instituten. Ook zijn er op zondag 17 april in Oosterhout (Gelderland) aktiviteiten gepland, waarbij u van harte welkom bent vanaf 12 uur in de St. Leonarduskerk in Oosterhout. Er wordt een korendag georganiseerd waarbij speciaal aan het ouderen project aandacht zal worden besteed mede in het kader van de vastenaktie.
Naar het Turkana meer.
Omdat we het tijdens onze vorige periode hadden beloofd zijn we met een aantal medewerkers een dag naar het Turkana meer geweest.
Ook daar was het ontzettend heet. Maar ze hebben erg genoten van het
poedelen in het water en alles wat er bij hoort op zo'n dag.
We hadden eten bij ons,
binnenbanden van de auto die als zwemband werden gebruikt en strandballen.
Het was een groot feest en bij terugkomst was iedereen uitgeteld, want de tocht heen en
terug was ook nog eens ruim anderhalf uur rijden over een slechte hobbelige weg.
Gelukkig was het de volgende dag zondag dus ieder kon op maandag morgen weer fit op het werk verschijnen
Vriendelijke groeten,
Annie en Ben
|
Ben en Annie Janssen | P.O. Box 101 |