Alice.

Alice is een jonge vrouw die "mental handicapped" is, zoals men dat hier noemt. Ze zegt weinig, maar als ze een goede bui heeft praat ze wat.
Ze woont bij haar oude moeder, die voor haar zorgt. De moeder heeft weinig mogelijkheden, dus zij is al enkele jaren ingeschreven in het ouderen programma en krijgt regelmatig hulp en bezoek van de huisbezoekster. Ook Alice is een lid van ons programma omdat zij geheel van haar oude moeder afhankelijk is.
De broer en zus die op korte afstand in hun eigen hutjes wonen doen af en toe wel iets voor Alice. Regelmatig ontvangt zij wat voedsel, zeep en kleding en als ze ziek is wordt ze bezocht door de verpleegkundige. Haar onderkomen bestaat uit een hutje van wat takken en palmblad.
Als er vieringen zijn in het Ewoi programma, b.v. met kerst, dan halen we Alice op en dan geniet ze van het samen zijn met anderen en van het lekkere eten.

Enkele weken geleden kwam de huisbezoekster op de compound en hoorde tot haar verbazing dat Alice bevallen was. De huisbezoekster vond Alice in haar hutje zittend op een oude lap en naast haar lag een hoopje lappen met daarin een heel klein kindje.
Niemand wist dat Alice zwanger was. Op een gegeven moment was ze wat onrustig en hoorde men een kind huilen. De moeder riep de buurvrouw en samen ontdekten ze de baby. Ze hebben de navelstreng doorgesneden en dat was het. Verder was er geen hulp, want de familie woont ver buiten de stad Lodwar.

De huisbezoekster kwam met dit verhaal naar het kantoor. We hebben de verpleegkundige gevraagd een kijkje te gaan nemen. Ze heeft de moeder en Alice's zus geadviseerd de volgende dag naar het ziekenhuis toe te gaan met Alice en de baby voor verder onderzoek.
Ook stelde de verpleegkundige vast dat het kindje misvormde beentjes had. Zij weigerden te gaan. Ze zeiden dat wij verantwoordelijk waren voor de baby en volgens hun was het niet noodzakelijk om naar het ziekenhuis te gaan.

Uiteindelijk hebben we gedreigd om naar de Chief te gaan. Dat hielp want de volgende dag waren ze voor onderzoek in het ziekenhuis. Het kindje woog 1.6 kg. en blijkt misvormde beentjes en heupjes te hebben. De baby kreeg injecties die elk kind krijgt direct na de geboorte.
Alice was sterk ondervoed. Ze heeft ijzertabletten gekregen en multi vitaminen. Het ziekenhuis kon verder niets doen. Omdat wij geen voedsel hebben voor moeders die b.v. borstvoeding geven, hebben we een andere organisatie ingeschakeld en een zak unimix gekregen.
De zus komt nu drie keer per week naar het Ewoi kantoor wat voedsel en olie halen speciaal voor Alice. Gelukkig kwam hierdoor de borstvoeding wat op gang. We hebben de zus op het hart gedrukt dat dit meel alleen bestemd is voor moeders die borstvoeding geven en dat het niet geschikt is voor anderen, anders eet de familie het meeste voedsel op en Alice krijgt het laatste beetje.
De oude moeder moet het kind aanleggen aan de borst en het vasthouden, want Alice heeft geen idee wat er gebeurt.

Je vraagt je af hoe iemand het in z'n hoofd haalt om een vrouw in deze erbarmelijke situatie ook nog zwanger te maken. Het gebeurt wel vaker dat men gehandicapten aanrandt. Men zegt dat men dit doet omdat men verwacht dat deze mensen HIV vrij zijn. De laatste dagen is er iets veranderd in het gedrag van Alice. Ze is zich meer bewust van de baby. Ze wil het kindje vasthouden en ze reageert als iemand zich met de baby bemoeit. We zijn benieuwd hoe dit alles zich verder zal ontwikkelen.

Bezoek.

Begin maart hebben we een bezoek gebracht aan de ouders van een van onze medewerkers. Na drie kwartier rijden door de middle of nowhere moesten we een zanderige rivier door en kwamen vast te zitten. Met de auto in de four-wheel en takken onder de wielen kwamen we weer los.
Op een gegeven moment zagen we in de verte een groep hutjes staan en daar woonde haar vader met zijn vrouwen en de jongere kinderen.

Een traditionele familie met het hutje van de man in het midden en de behuizing van zijn eerste vrouw, de moeder van de medewerkster, aan de rechterkant.
Links stonden de hutjes van de tweede vrouw en in het midden was een stuk afgerasterd voor het vee, dat tegen de avond weer naar huis komt. Men was duidelijk blij elkaar te zien en er was een hartelijke begroeting.

We hadden wat suiker, thee, olie en meel bij ons dat dankbaar werd aangenomen. De medewerkster had twee dozen met ieder dezelfde inhoud aan levensmiddelen. Beide vrouwen kregen een doos.
Ze vertelde dat beide vrouwen even belangrijk waren voor de vader en dat ze, om onenigheid te voorkomen, beide hetzelfde gaf.

Ook kregen de vader en zijn vrouwen ieder een flink pak tabak. We moesten alles in en om de behuizing bewonderen en kregen uitleg wat men gebruikte in het huishouden en hoe het lokaal gemaakt werd.

Heel interessant om dit allemaal te horen en ook mee te maken hoe mensen op een primitieve manier kunnen leven en hoe vredig dat het er allemaal aan toe gaat.
De meeste kinderen gingen naar school en enkele jongens waren "uitverkoren" om voor de dieren te zorgen.
Onze medewerkster is een moderne vrouw die van wanten weet, met de computer kan omgaan, aan vergaderingen deelneemt, praat met officiële instanties en overal haar woordje kan en durft te doen. Maar haar afkomst verloochent zij niet. Er was veel respect voor elkaar.
Ze is trots op haar familie en ze houdt ondanks haar opleiding en haar leven in Lodwar, haar afkomst en cultuur hoog. Als dank voor het bezoek kregen we een geit die de hele weg naar Lodwar heeft gemekkerd omdat hij niet meer bij de kudde was.
Een mooi bezoek waarbij je weer ervaart dat geld niet gelukkig maakt, maar de manier van omgaan met elkaar erg belangrijk is

Dove meisjes en vervolgonderwijs.

5 Meisjes, liever gezegd jonge dames hebben de basisschool verlaten en zijn nu op een voortgezet onderwijsschool in Kakuma, 120 km ten noorden van Lodwar. Deze plaatsing vroeg veel regelwerk. Het bestuur van de school moest toestemming geven en de docenten en medeleerlingen moeten deze meisjes accepteren. Maar gelukkig waren ze welkom.

Een van de medewerkers van het internaat is met hen meegegaan naar Kakuma en zal de meisjes gedurende het hele trimester begeleiden. Zij moet o.a. alle lessen vertalen in gebarentaal en hen bijstaan waar nodig is.

De meisjes hebben een contract ondertekend met de school waarin ze verklaren zich te gedragen volgens de regels van de school.

We hebben hen een keer bezocht en iedereen, zowel de dove leerlingen als de leiding van de school was zeer positief over de wijze van acceptatie beiderzijds. Er zullen zeker problemen komen maar de start is in ieder geval goed.

St Luke's Home for the deaf.

Uit het jaarverslag: Eind vorig jaar waren er 85 dove kinderen opgenomen in het internaat. Zij gaan allen naar de basisschool of naar de kleuterschool en krijgen daar aangepast onderwijs.
9 dove kinderen zijn extern d.w.z. zij gaan naar school in Lodwar en gaan daarna naar huis; 3 jongens volgen voortgezet onderwijs op een school in midden Kenia; 5 meisjes hebben de basisschool verlaten en zijn naar het voortgezet onderwijs gegaan.

Er werd in 2009 twee keer een week durende cursus gebarentaal voor ouders gegeven Er waren vele contacten met allerlei instanties om het dovenondrwijs te promoten en op een hoger peil te brengen.

Financieel wordt het dovenonderwijs gesponsord door "Terres des Hommes" en "Vrienden van Effatha". Extra kosten die niet onder deze sponsoring vallen kunnen we bekostigen vanuit de giften van vele weldoeners.